αναδρομικο

έρχονται οι άνθρωποι και φεύγουν, πότε πότε ξανάρχονται, σ'αγαπάνε και μετά ξεχνάνε.
Για ένα φεγγάρι όλο "έι μαζι σου είμαι άνετα, μπορώ να μιλήσω" "εσύ με καταλαβαίνεις" "μαζι μου είσαι ο καλύτερος εαυτός σου" "μαζί σου δε θέλει προσπάθεια"
ΜΑΛΑΚΙΕΣ.

γαμιέμαι, γαμιέσαι, γαμιέται.

και καθομαι τωρα εδω γυμνη, γεματη ορμονες, νυχια και μαλλια και σε περιμενω.

δ.δ.

Μα ο φόβος περπατάει πλάι σε κάθε προσμονή.

ΣΕΞ ΠΑΝΤΟΥ ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ

αρκετα μπαναλ, αλλα το σκεφτομαι πολυ τελευταια και δε με νοιαζει καθολου που ειναι μπαναλ.

να πανε να γαμηθουνε ολοι αυτοι που κανουνε τον ερωτα πολυ συγκεκριμενο.
να πανε να γαμηθουνε ολοι αυτοι που τον αφηνουν στην τυχη του επειδη ΠΡΕΠΕΙ. αυτοι που πιστευουν οτι πρεπει να εισαι ανοιχτος σε ολα και ζουν με το φοβο του "πρεπει" τους.
να πανε να γαμηθουνε ολοι αυτοι που αναγουν το σεξ σε σπορ και διαδικασια.

και εφοσον το Εγω σου δεν εχει υλη κανε τη χαρη στον εαυτο σου και μην υποβιβαζεις το σωμα σου κανοντας το τοσο συγκεκριμενο και περιορισμενο. και αυτο που λεω δεν εχει καμια σχεση με τους τρανσ.

ένα χρωστούμενο

Στο χωριό  (Στιγμιότυπα) 

 

Επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Στο σπίτι που μεγάλωσες. Στην κουζίνα αμηχανία. Μία γνώριμη αμηχανία με μια αίσθηση χρέους να αιωρείται στην ατμόσφαιρα- δικού μου ή δικού της; Στιγμιότυπα. Γνωστή μυρωδιά από χωριάτικο λουκάνικο και καραμέλες ούζου. Κόσμος πάει κι έρχεται να χαιρετήσει "τα παιδιά". Στιγμιότυπα. Φωτογραφίες- αναμνήσεις κλεμμένες, όχι δικές μου, όχι κάλπικες. Ξένες αναμνήσεις, που τις υιοθέτησα για να λέω πως έχω κάτι δικό σου. Στιγμιότυπα. Η νιοστή παραδοχή πως σου μοιάζω και η κρυφή περηφάνια μου. Η πολλοστή παραδοχή πως είμαι κι εγώ της οικογενείας κι ας είμαι τόσο διαφορετική από τους άλλους: το τεκμήριο. Αμηχανία, η αδικία που πλανάται στον αέρα και που κατακάθεται μέσα σε μια ψυχή. Το βάρος των συνεπειών. Επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Η διαβεβαίωση πως είναι ακόμη εδώ όπως ήταν. Πως το σπίτι δεν έχει αλλάξει. Πως η μάνα σου είναι ακόμα εκεί να σε καρτερεί μάταια, να καρτερεί εμένα που τόσο σου μοιάζω σε όλα σου. Η υπόσχεση πως το υπερπέραν μας ακούει και πως κάποτε όλα θα φτιάξουν. Ίσως.

29|12|10

περπαταω στην τσιμισκη αναμεσα σε αγγελακια που πετανε πανω απο πιατα και σεντονια, κολοκυθες σε βιτρινες φαρμακειων, ψευτικα χρωματιστα λουλουδια, κιτς φωτακια, γυαλιστερα αστερακια, φτερακια, κερακια.
ολη η πολη ξερναει πολυχρωμο, φαντεζι ξερατο.
ερχονται χριστουγεννα.

σε ειδα στον υπνο μου βασικα. μπηκες σε ενα πλοιο -εγω σε αποχαιρετουσα- και οταν βγηκε στα ανοιχτα επεσες στη θαλασσα. πνιγηκες.